Paniczu, okropne wieści. Eikichi został dźgnięty.
Czemu?
Właśnie otrzymaliśmy wiadomość. Dziedzic Miharuyi został zaatakowany w pobliżu mostu Shohei.
Co z nim?
Nie mam pojęcia.
Jednak naoczny świadek twierdzi, że obficie krwawił.
Wszystko dobrze, paniczu?
Przygotować ci posłanie?
Idę do sklepu.
Nie możesz odwiedzić Eikichiego.
Sprawca nadal pozostaje na wolności. Niebezpiecznie jest wychodzić na zewnątrz.
Nigdzie się nie wybieram. Tylko przeszkodziłbym w jego rekonwalescencji.
W takim razie...
Tato, Eikichi.
Właśnie się o tym dowiedziałem. Został dźgnięty.
W dzisiejszych czasach nikt tak naprawdę nie jest bezpieczny.
Tato, proszę. Zawołaj doktora Genshina i wyślij go do Eikichiego.
Ale przecież Eikichi ma własnych rodziców.
Wszyscy wiedzą, że usługi doktora Genshina są naprawdę kosztowne. Miharuyi na nie nie stać.
Tato, jeśli mój jedyny przyjaciel umrze, na pewno ciężko zachoruję.
Shabake
Odcinek 10: Fakty i mity
Te iwaokoshi przyszły wczoraj z Osaki.
Pomyślałem sobie, że może to nie najlepszy prezent z okazji powrotu do zdrowia, ale proszę.
Naprawdę?
Jeśli jeszcze nie masz apetytu, możesz dać je Oharu.
Nie, mogę jeść bez problemu.
Jakie dobre. Chyba nie bez powodu jest takie słynne.
Jejku, nigdy nie sądziłem, że przyjdzie dzień, kiedy to ja odwiedzę ciebie, życząc ci powrotu do zdrowia.
Biorąc pod uwagę doktora i prezent... naprawdę wiele dla mnie zrobiłeś.
W końcu to przeze mnie zostałeś zaatakowany.
Zaatakował mnie przecież siwy samuraj.
Ichitaro, to od kiedy jesteś dwumiecznym samurajem?
Gdybym nie poprosił cię o tę przysługę, nie znalazłbyś się w pobliżu mostu Shohei.
Paniczu, po tej reprymendzie nadal próbowałeś spotkać się z Matsunosuke?
Poprosiłem Eikichiego, żeby dał mu trochę pieniędzy.
Matsunosuke może wkrótce stracić pracę.
Nawet jeśli, to dlaczego miałbyś dawać mu pieniądze?
Nikichi, proszę, nie mów tak.
Właściwie to przeżyłem tylko dzięki pieniądzom Ichitaro.
Co masz na myśli?
Tamtego dnia, kiedy już prawie dotarłem do mostu Shohei,
ten samuraj wyciągnął swój krótki miecz i nagle mnie zaatakował.
Dźgnął mnie prosto w brzuch,
ale w moim kimonie miałem paczkę z pieniędzmi.
Ostrze zsunęło się po nich, więc wyszedłem z tego wszystkiego tylko z raną na boku.
Jak wyglądał mężczyzna, który cię zaatakował?
Skoro już o nim mowa, miał w sobie coś dziwnego.
Po pierwsze, czemu nie użył swojego długiego miecza?
Dobre pytanie.
Podszedł do mnie znienacka i powiedział: „Czuję je. Ty je masz, prawda?”.
To dopiero szalone, co?
Pomyślałem, że pewnie jest spłukany i wyciągnąłem swoje pieniądze, ale on mnie zaatakował.
Mówiłem o tym panu Higiriemu...
i jego też to zaskoczyło.
Z pewnością.
Nie ma wątpliwości. To potencjalny tsukumogami zaatakował Eikichiego.
Ale dlaczego właśnie Eikichiego, który nie jest aptekarzem?
Co mogło przyciągnąć do niego potencjalnego tsukumogamiego?
Eikichi, w dniu, w którym zostałeś zaatakowany, miałeś ze sobą sakiewkę z lekami?
Sakiewkę z lekami? Nie.
A coś o silnym zapachu?
Zwykle nie noszę ze sobą niczego takiego.
Rozumiem.
Niech to. Zapomniałem o jednej rzeczy.
Samuraj zabrał wiadomość, którą napisałeś. Przepraszam.
Wiadomość?
O co chodzi?
To był tylko kawałek papieru.
Napisałem na niej tylko „Nagasakiya” i „Matsunosuke z Azumayi”.
Po co mu ona?
Kiedy mnie dźgnął, wypadła mi z kimona.
Ten samuraj nawet nie spojrzał na pieniądze. Po prostu wziął tę wiadomość i sobie poszedł.
Tak mi ulżyło, że zapomniałem o tej wiadomości... aż do teraz.
To twoje pieniądze. Wszystkie są tutaj.
Kup jedzenie, dzięki któremu odzyskasz siły.
No, ale...
Nie zaprzątaj sobie głowy niczym poza dbaniem o siebie i powrotem do zdrowia.
Niech mnie, zwykle jest dokładnie odwrotnie.
To sprawia, że czuję się nieco dziwnie.
Eikichi, cieszę się, że tu jesteś.
Zawsze mi pomagasz.
Ja czuję to samo.
Paniczu, zbyt długa wizyta może zmęczyć Eikichiego.
Eikichi, przyjdę jeszcze, dobrze?
Ale na zewnątrz zimno, co? Zaraz przyniosę ci gorącej herbaty.
O co chodzi, paniczu? Masz taką ponurą minę.
Słuchajcie, Nikichi, Sasuke.
Myślicie, że Eikichi został zaatakowany, bo został pomylony ze mną?
Teraz to dopiero nas zaskoczyłeś. Czemu o to pytasz?
Tego dnia, kiedy uliczny sprzedawca nas zaatakował,
powiedział przy mnie: „To ten zapach. Nie ma wątpliwości!”.
Eikichi miał przy sobie wiadomość, którą napisałem.
A samuraj zniknął, gdy tylko zdobył tę wiadomość.
Wielka szkoda, gdyby Eikichi został zaatakowany, bo pomylono go z aptekarzem.
Przecież nie o to mi chodzi.
Zapach tego, czego pragnie potencjalny tsukumogami, unosi się wokół mnie.
Ale w domu nie noszę ze sobą sakiewki na leki,
a poza tym nie trzymam w niej nic wyjątkowego.
Więc co to właściwie jest za zapach?
Co to wszystko ma znaczyć?
Skąd mamy to wiedzieć?
Nie potrafię sobie nawet wyobrazić, co sobie myśli ten potencjalny tsukumogami.
Ale wiecie o mnie więcej, niż wiem o sobie ja sam.
Odkąd tylko mój dziadek was tu przyprowadził, jakoś zawsze wszystko wiedzieliście.
Możesz mówić, co tylko chcesz, ale nie możemy powiedzieć ci czegoś, czego nie wiemy.
Paniczu, masz chwilkę?
Byobu Nozoki, nie wtrącaj się w nie swoje sprawy.
Przymknij się.
Panie Inugami. Panie Hakutaku. Macie gościa.
No proszę, pan Mikoshi no Nyudo. Nie miałem pojęcia, że planował pan zaszczycić nas swoją obecnością.
Proszę tędy.
Proszę mi wybaczyć, paniczu.
No proszę, dobrze dziś wyglądasz. To już powód do radości.
Bardzo dziękuję.
Panie Nyudo, co pana tu sprowadza?
Skoro o tym mowa, to powiem coś, co może wydać ci się dziwaczne, paniczu,
ale dotyczy też ciebie, więc słuchaj uważnie.
Mnie?
Przybyłem tu na prośbę wysoko cenionej kawagoromo.
Ostatnimi czasy inugami i hakutaku podporządkowali sobie wiele ayakashi.
Zastanawiała się, co się stało i zaczęła się martwić o wrażliwego panicza.
Kawagoromo, kto to jest?
Mowa tu o Ogin.
Żonie Nagasakiyi Isaburo, Ogin. Matce Otae, a twojej babci.
Ale słyszałem, że moja babcia zmarła młodo.
Ogin jest ayakashi i to potężnym. Ma trzy tysiące lat.
Znamy się już od dawna.
Ayakashi?
Wielkie nieba. Nie możesz w to uwierzyć?
W takim razie, jak myślisz, czemu ayakashi ci służą?
Poza tym potrafisz wyczuć, że ayakashi są w pobliżu, prawda?
I to bez względu na to, jak dobrze udają ludzi.
W takim razie ja też jestem ayakashi?
Ludzie mieli potomstwo z lisimi i podobnymi ayakashi już w starożytności.
Dzieci z takich związków rodzą się jako ludzie.
Niemniej jednak, wydaje się, że dziedziczą odrobinę tej niezwykłej mocy.
Chciałbym, żeby odpowiedział pan na moje pytanie, jeśli tylko będzie pan znał na nie odpowiedź.
Jeśli będę znał odpowiedź, odpowiem.
Czy mama wiedziała, że babcia była ayakashi?
Na pewno. Podobnie jak ty, Otae potrafi rozpoznać ayakashi po spojrzeniu na nie.
Poza tym Ogin mieszkała tutaj jeszcze rok przed twoim narodzeniem.
A co z dziadkiem?
Obojgu bardzo na sobie zależało.
Kiedy Isaburo poznał Ogin, był już zaręczony z córką samuraja.
Zerwał zaręczyny, żeby być z Ogin, wiedząc, że jest ona ayakashi.
Krewni Ogin uważali go za całkiem porządnego, jak na człowieka.
Ręka w rękę, zakochani uciekli z zachodniej części kraju do Edo.
Słyszałem, że krewni Ogin bardzo im pomogli, kiedy byli skazani tylko na siebie.
Ale mimo tych wszystkich poświęceń, babcia zmarła i zostawiła dziadka samego.
Chwila moment.
Babcia zmarła przed moimi narodzinami. Jak teraz miałaby się o mnie martwić?
Co takiego? Kawagoromo zmarła? To ci dopiero nowość.
W takim razie żyje?
Kiedy ostatnim razem ją widziałem, była cała i zdrowa.
Teraz służy wielmożnej pani Dakiniten.
Co takiego?
Paniczu, życie to coś więcej niż tylko świat, który widzisz własnymi oczyma.
Dlaczego babcia opuściła nas i dziadka, po tym wszystkim, co zrobiła, żeby z nim być?
Panie Nyudo, czy pani Kawagoromo kazała panu powiedzieć o tym wszystkim paniczowi?
Widzę, że nadal traktujecie Ichitaro jak małe dziecko.
To prawda, z perspektywy ayakashi, jest praktycznie noworodkiem.
Ale jest człowiekiem, nie możecie wiecznie tak go traktować.
Podobno doszło do serii morderstw.
Tak.
Słyszałem, że ma z tym coś wspólnego potencjalny tsukumogami.
To już udało mi się ustalić, ale nadal nie mam pojęcia, czego szuka.
Ale jednak coś mi podpowiada, że uważa, iż to ja mam to, czego pragnie.
Chyba musiał bardzo chcieć stać się tsukumogami.
Daj się zbytnio pochłonąć swoim pragnieniom, a stracisz z oczu to, co dzieje się wokół ciebie.
Nie tak dawno był też ktoś taki.
Wciąż była młodą kobietą, ale nie została obdarzona potomstwem.
Urodziła jedno dziecko, które niedługo potem zmarło.
Lekarze powiedzieli jej wtedy, że nie ma co liczyć na kolejne dziecko,
ale ta kobieta pragnęła tego za wszelką cenę.
Tak bardzo tego pragnęła, że zastanawiam się, czy to nie doprowadziło jej do szaleństwa.
Kobieta błagała bogów o dziecko, choćby nawet kosztem własnego życia.
A matka tej kobiety w końcu uległa jej obsesji.
W zamian za obietnicę służby otrzymała od pani Dakiniten lekarstwo.
Boskie lekarstwo zdolne przywrócić do życia dusze zmarłych.
Nazywa się kadzidło Han-gon.
Dusze zmarłych?
Kobieta nie miała zamiaru poświęcać własnej matki,
ale ta zostawiła już kadzidło i odeszła, nie pozostawiając jej żadnego wyboru.
Postanowiła więc wykorzystać kadzidło podarowane przez panią Dakiniten.
I właśnie tak przyszedłem na świat? Dzięki temu kadzidłu?
Dusza jej zmarłego dziecka powróciła na ten świat.
Tak, Otae została matką.
To ja jestem dzieckiem, które umarło?
To takie niespodziewane.
Ale to naprawdę wiele wyjaśnia.
W zasadzie to powróciłem do tego świata dzięki boskiemu lekarstwu.
Nie jestem ani człowiekiem, ani ayakashi.
Lecz jakąś obcą formą życia.
Zapach lekarstwa.
Zostało na mnie użyte, więc może nadal noszę na sobie jego zapach.
Czyżby potencjalny tsukumogami szukał tego leku,
żeby przywrócić brakującą cząstkę własnej duszy?
Nikichi, Sasuke, już się domyśliliście, że potencjalny tsukumogami
chce tego kadzidła Han-gon, prawda?
No już, nie denerwuj się tak.
Nawet gdybyś już wcześniej posiadał wiedzę na temat kadzidła Han-gon, nie pomogłaby ci ona w niczym.
Rozumiem, ale...
Lekarstwo jest wytwarzane z drzewa Han-gon, rosnącego na wzgórzu w ogrodzie bogów.
Jest praktycznie niemożliwe do zdobycia.
Co musiałbym zrobić, żeby je dostać?
Nie znajdziesz go już na tym świecie.
Więc nikt nie może go zdobyć?
Więc nie możemy wszystkiego rozstrzygnąć, dając potencjalnemu tsukumogamiemu kadzidła?
To niemożliwe.
W takim razie pozostają nam tylko dwie możliwości.
Czekamy, aż potencjalny tsukumogami osłabnie i zniknie... Albo stawimy mu czoła.
Paniczu!
Powiemy mu, że lekarstwa już nie ma. Jeśli nas posłucha, wszystko skończy się dobrze.
Jeśli nie uda nam się przemówić mu do rozsądku, będziemy musieli użyć siły.
W takim wypadku zostań w sklepie jeszcze przez chwilę.
Biorąc pod uwagę jego dotychczasowe zachowanie, wątpię, żeby był skłonny nas wysłuchać.
Posłuchaj nas, paniczu.
Co by się nie działo, nie dopuścimy do tego, żeby ten potencjalny tsukumogami dostał się do sklepu.
Przysięgam, obronimy cię.
Jestem pewien, że to najlepszy plan.
Ja też nie mam ochoty samemu się z nim mierzyć.
Nie ma sensu próbować się wymknąć, skoro tu jesteście.
No właśnie!
Jednak...
Jeśli potencjalnemu tsukumogamiemu nadal nie będzie się udawało zdobyć kadzidła Han-gon,
W miarę upływającego czasu, będzie robił się coraz bardziej zdesperowany.
Jeśli teraz się wycofam i ukryję, zacznę żałować, że się urodziłem.
To właśnie z mojej winy życie straciło tak wiele osób.
Jeśli czegoś nie zrobię, zacznę przeklinać swój los tylko dlatego, że moja mama użyła kadzidła.
Zresztą, jeśli do tego dojdzie, nie będzie już tak łatwo żyć dalej.
To dopiero mętlik.
Chyba muszę coś zrobić w sprawie tego potencjalnego tsukumogamiego.
O czym ty mówisz?
Natychmiast to przemyśl!
No to się porobiło.
Słyszałem, że zawsze tylko leżałeś w łóżku i byłeś o krok od śmierci,
ale widzę, że masz niezłomne serce.
Spróbuję powstrzymać potencjalnego tsukumogamiego, bo czuję, że muszę to zrobić.
Ale nie będę udawał, że wiem, jak to zrobić.
Ale mimo to będziesz próbował to zrobić?
Nie, tak właśnie miało być.
Kawagoromo powiedziała mi, że jeśli twoja obecność będzie przyczyną kłopotów w świecie ludzi,
chce, żebym cię stamtąd zabrał i przyprowadził do niej.
Więc nie przyszedłeś tylko po to, żeby sprawdzić, co ze mną?
Kawagoromo służy teraz bogini.
Bez wątpienia nie mogła znieść widoku szerzącego się nieszczęścia,
bo wezwała swojego wnuka z powrotem do tamtego świata.
Mimo wszystko cieszę się, że obiecałeś, że sam to załatwisz.
To znaczy, że gdybym próbował zaszyć się w sklepie i przeczekać tę katastrofę,
to musiałbym umrzeć?
Oczywiście, że nie. Nigdy nie zabiłaby swojego jedynego wnuka.
Po prostu opuściłbyś świat ludzi.
Z racji, że jesteś wnukiem kawagoromo,
najprawdopodobniej znalazłbyś się w ogrodzie pani Dakiniten.
Ale wtedy nie różniłoby się to niczym od pójścia w zaświaty.
No dobrze, zobaczymy, jak sobie poradzisz.
Tłumaczenie Korektra Funsub Dodanie brakujacych napisow [A] Archiwizacja [A] Synchro
Aiko Faceless TokyoSubs Prefex Prefex Archival Project Prefex